سلام بهونه قشنگ من برای زندگی

آره بازم منم همون دیونه همیشگی

فدای مهربونیات چه میکنی با سرنوشت

دلم واست تنگ شده بود این نامرو برات نوشت

حال منو اگه بخوای رنگ گلای قالیه

جای نگات بدجوری تو صحن چشمام خالیه

ابرا همه پیشه منن

اینجا هوا پر از غمه

از غصه هام هرچی بگم جون خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون

فدای تو نمیدونی بی تو چه دردی کشیدم

حقیقت و واست بگم به آخر خط رسیدم

رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی

قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی

نمیدونی چقدر دلم تنگ برای دیدنت

برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت

به خاطرت مونده بگی همیشه چشم براهته

یک قلب تنها و کبود هلاک یک نگاهته

من میدونم من میدونم همین روزا عشق من از یادت میره 

بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره

روزات بلند یا کوتاه ؟ دوست شدی اونجا با کسی ؟

بیشتر از این منو نذار تو غصه و دلواپسی

یک وقت منو گم نکنی تو دود اون شهر غریب

یک سرزمین غربته با صدتا نیرنگ و فریب

فدای تو یک وقت شبها بیخوابی خستت نکنه

چادر شب لطیفتو از روت شبها پس نزنی

تنگ بلور آبت و یک وقت ناغافل نشکنی

اگه واست زحمتی نیست بر سر عهدمون بمون

من تورو سپردم دست خدای مهربون

از وقتی رفتی آسمونمون پر از کبوتره

زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بدتره

غصه نخور تا تو بیای حال منم اینجوریه

تو از خودت برام بگو بدون من خوش میگذره

از وقتی رفتی چشمام شده کاسه خون

امروز دیدم دیگه داری منو فراموش میکنی

فانوس آرزوهامونو داری خاموش میکنی

گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست

عکسای نازنینت با چندتا گل کنارمه  

تنها دلیل زندگیم با یک غمی دوست دارم

داغ دلم تازه میشه اسمتو وقتی میارم

وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر

دلم واست شور میزنه این دل و بی خبر نذار

فکر نکنی از راه دور دارم سفارش میکنم

به جونه تو فقط دارم یک قطره خواهش میکنم

آری

آری آغاز دوست داشتن است

                                 گرچه پایان راه ناپیداست

               من دگر به پایان راه نیندیشم لیکن که همین دوست داشتن زیباست

سادگي را دوست دارم

                  چون با صداقت است و هيچ دروغي در آن راه ندارد

 مانند کودکي است که با چشمان معصوم اش به همه نگاه ميکند

                   و با معصوميت اش هزاران حرف به دنيا ميزند

   می رسد

  می رسد روزي كه بي من روزها رو سر كني

  مي رسد روزي كه مرگ رو باور كني

  مي رسد كه تنها در كنار قبر من

                                  شعر هاي كهنه ام رامو به مو از بر كني

                      كاش مي شد بـارديگر سرنوشت از سر نـوشت

                      كاش مي شد هرچه هست بر دفتر خوبي نوشت

 كاش مي شد از قلمهايي كه بر عالم رواست

                                               بــا محبت، بــا وفــا، بــا مهربــانيها نوشت

كاش مي شد اشتبــاه هرگز نبـودش در جهان

                                               داستــان زنــدگانــي بـي غلط حتـي نـوشت

كاش دلـها از ازل مهمور حسرتــــها نـــبــود

                                                كاين همه، اي كاشها بـر دفتـر دلها نـوشت

من عشق را در تو

                         تو را دردل

                                    دل را موقع تپیدن

                           و تپیدن را به خاطرتو دوست دارم

 

من غم را در سکوت

                         سکوت را در شب

                                      شب را دربستر

                    بستررا برای اندیشیدن به خاطرتو دوست دارم

 

من بهاررا به خاطر شکوفه هایش

                     زندگی را به خاطر زیباییش

                              و زیباییش را به خاطر تو دوست دارم

 

                    من دنیا را به خاطر خدایش خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم

                                          

نمیدانم زندگی چیست؟؟

 

 اگر زندگی شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام۰ اگر زندگی خروش جویبار است

 

  سالهاست که من در چشمه ی جوشان زندگی جوشیده ام اما این نکته را فراموش نمی کنم که زندگی بی

 

وفاست زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم اما اشکانم به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم .

دست خودم نیست

اگر می بینی عاشق تو هستم ، دیوانه تو هستم ، و تمام فکر و زندگی من تو شده ای
به خدا بدان که این دست خودم نیست!

اگر میبینی چشمانم در بیشتر لحظه ها خیس است و دستانم سرد است و اگر میبینی همه لحظه های دور از تو بودن اینهمه سخت و پر از غم و غصه است بدان که این دست خودم نیست!

دست خودم نیست که همه لحظه ها تو را در جلو چشمانم میبینم و به یاد تو می باشم.

دست خودم نیست که دوست دارم همیشه در کنارت باشم ، دستانت را بگیرم ، بر
لبانت بوسه بزنم و تو را در آغوش خودم بگیرم!

به خدا دست خودم نیست که هر شب به آسمان نگاه می اندازم و ستاره ای درخشان را میبینم و به یاد تو می افتم!

دست خودم نیست که هر سحرگاه به انتظارت مینشینم تا در آسمان دلم طلوعی دوباره داشته باشی

 

                                                *** از وقتی که رفتی! ***

وقتی تو نیستی ؛ رنگ دریا را دوست ندارم، شب به پایان می رسد ، شب را نیز دوست ندارم؛‌ از لا به لای مریم های خفته با فانوسی کم سو راهی به سویت می جویم و تو نیستی، نیستی تا ببینی که چقدر امشب آسمان زیباتر است اما این آسمان را نیز در نبود تو دوست ندارم.

        دل من و شكست و رفت تنها شدم اي روزگار

 

    مگه دلم از تو چي خواست به جز وفاي موندگار ؟

 

    رفت و با ديگري نشست وقتي غرورم و شكست

 

     منو تو بي كسي گذاشت عهدشو با غريبه بست  

 

         حالا ديگه تنها شدم هيچكس سراغم نمياد

 

         يه خنده رو لبهاي من حتي تو خوابم نمياد

 

        مي خوام يه كاري بكنم فاصله هارو بردارم 

 

           تو خلوتم اسير شدم طاقت موندن ندارم

 

           شايد هنوز منتظرم اين فاصله تموم بشه

 

          حتي اگه تموم عمر به پاي تو حروم بشه

 

       اونكه مي گفت براي من مثل يه ليلي مي مونه 

 

       حرفاي عاشقونه شو تو گوشاي كي مي خونه 

 

        آخه گناه من چي بود به جز وفا به عهدمون    

 

       من ميميرم تو بي كسي تو هم كنار اون بمون

 

       مجنون هميشه غم داره حتي تو اوج آرزوش

 

       آرزوهاش تموم ميشه وقتي بشيني روبروش 

 

تا كه رسيدي توی قلبم پا گذاشتی

غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی                                    

                    زیر رگبار نگاهت ، دلم انگار زیرو رو شد

 برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

 تا نفس کشیدی انگارنفسم برید تو سینه                                       

ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه

 
                     اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی

اما تا قایقی اومد از منو دلم گذشتی   

رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا                                         

منو دل اما نشستیم ، چشم به راهت لب دريا                                  

                     دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

 لحظه های بی تو بودن می گذره اما به سختی

دل تنها و غریبم داره این گوشه میميره                                           

ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره                                           

 

 

                                     توي آسمون دنيا هركسي ستاره داره 

 

                                     چرا وقتي نوبت ماست آسمون جايي نداره ؟

 

                                      واسه من تنهايي درده . درده هيچ كسو نداشتن  

                                                                                                                                  

 ه                                    هرگل پژمرده اي رو تو كوير سينه كاشتن .

 

                د يگه باور كردم امروز كه بايد تنها بمونم تادم لحظه مردن شعر تنهايي بخونم .

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

من زنده ام اما ........

یادم اومد باز دوباره اولین لحظه دیدار  

                                                 تو به من گفتی عزیزم تنها عشقمی تو ای یار؟

به تو گفتم مهربونم عاشقونه من می مونم

                                                          بیا تا آخر این راه تو نگو خدانگه دار!

ناز چشمام و کشیدی ُناز چشمات و خریدم

                                                     توی خواب بودم یا رویا؟یا منم بیدار بیدار؟

غزل خمار چشمات واسه من عمر و نفس بود

                                                     تکیه گاهم که نموندی من زدم تکیه به دیوار

توی قاب عکس دیوار جای عکست مونده خالی

                                                      حالا من موندم و یادت ..بیقرار با یه دل زار

تو که مجنونم نبودی ولی من مثل یه لیلی

                                                       وقتی می رفتی  شکستم بیصدا و آخرین بار

عسلم ای نازنینم بیت آخرم تو هستی

                                                     عشق من تو هم نموندی ! تا ابد خدا نگه دار

                                       خوش آن ساعت كه يار از در درآيد

                                          شب هجران و روز غم سرآيد

                                        زدل بيرون كنم جان را به صد شوق

                                          همين گويم كه جايش دلبر آيد

                                           عزيزا كاسه چشمم سرايت

                                          ميان هر دو چشمم خاك پايت

                                          از آن ترسم كه غافل پانهي باز

                                             نشيند خار مژگانم به پايت